Lety, moya dumo, v vechirnyu hodynu [1]

Lety, moya dumo, v vechirnyu hodynu
Daleko, daleko v svity.
Lety, moya dumo, hen v tuyu hatynu,
De sluhav ya kazky kolys.

Zyla v tii hatyni divchyna kohana,
A, moze, zyve – to vklonys,
Skazy yeyi slovo boljuche, yak rana,
Shcho ya vze ne toi, shcho buv kolys.

Shcho hasne mii pohlyad i tyhne mii holos,
I skibky zoraly cholo,
Povoli v nevoli syviye mii volos,
A ternya u serci vroslo.

Skazy yeyi slovo, hai dushu rozradyt,
A serce yii skaze: "Korys!"
Nai marno ne plache, nai marno ne tuzyt,
Bo ya vze ne toi, shcho buv kolys.